The importance of vitamin B17 in cancer treatment – review

Arleta Tyszkiewicz1, Agata Kozioł1,2, Anna Felińczak1,3, Grażyna Szymańska-Pomorska1

1 Wydział Profilaktyki i Zdrowia, Niepubliczna Wyższa Szkoła Medyczna, Wrocław, Polska

2 Zakład Chemii Bioorganicznej, Wydział Chemiczny, Politechnika Wrocławska, Wrocław Polska

3 Zakład Organizacji i Zarządzania, Uniwersytet Medyczny, Wrocław, Polska

STRESZCZENIE

W niniejszym artykule zostały wymienione substancje roślinne, które mogą wykazywać wpływ na przebieg choroby nowotworowej, w szczególności została opisana witamina B17 i jej działanie na organizm, dawkowanie oraz zawartość w materiale roślinnym.

Słowa kluczowe: witamina B17, choroby nowotworowe, profilaktyka, dieta

ABSTRACT

In this article they are listed plant substances that may have an impact on the course of the cancer in particular, has been described vitamin B17 and its effects on the body, the dosage and the content in the plant material.

Key words: vitamin B17, cancer treatment, prevention, diet

Public Health Forum. 2017;III(XI)2(41):93-100

WSTĘP

Liczne badania wskazują, że wiele osób cierpiących na raka korzysta z alternatywnego leczenia. „Alternatywne leczenie raka” wiąże się z istotnym ryzykiem [1]. Aktualne informacje dostępne w Medycynie Komplementarnej i Alternatywnej (CAM) odnośnie leczenia nowotworów dają choremu nadzieje do całkowitego wyleczenia się z choroby [2]. Wiele stron internetowych zachęca do „alternatywnego leczenia raka”, a większość z nich oferuje sprzedaż produktów, dzięki którym chory wyzdrowieje. Od około 40 lat, letril (witamina B17) jest jednym z najbardziej popularnych „alternatywnych leków przeciwnowotworowych” [3]. Letril występuje pod nazwą amigdalina, mandelonitrile, β-glukuronid [4]. Istnieje również relacja pomiędzy strukturą i nomenklaturą letrilu i amigdaliny. Te nazwy są często używane zamiennie, choć nie opisują tego samego związku. Amigdalina (rycina 1) jest to związek należący do grupy glikozydów [5]. Amigdalina wyodrębniona została przez dwóch francuskich chemików: Robiquet i Boutron w 1837 roku i została nazwana „emulsin” przez Liebig i Wöhler [6]. Amigdalina to organiczny związek chemiczny z grupy glikozydów (nitrylozyd).

Witamina B17 jest zbudowana z trzech składników: po pierwsze z cyjanku (cyjanowodór), po drugie z aldehydu benzoesowego (substancja przeciwbólowa), a wszystko wiążą i neutralizują cząsteczki cukru [7].

Kiedy w organizmie istnieje niedobór lub większe zapotrzebowanie na pewne substancje (np. poprzez zanieczyszczenie środowiska, stres, złe pożywienie, szkodliwe promieniowanie, toksyny, wirusy, bakterie, itp.) komórki, które je wytwarzają, zaczynają się dzielić. Podczas ich rozmnażania zaatakowany nowotworem organ powiększa się, zaczyna rosnąć. Jeśli zapotrzebowanie zanika, wszystko powraca do normy. Tak rozumiana jest choroba nowotworowa w kręgu osób praktykujących terapię witaminą B17. Początkowo organizm naprawia powstałe uszkodzenia i dopasowuje się do niecodziennej sytuacji. Proces samoleczenia nie zostaje jednak zakończony, ponieważ organizm nie był w stanie naprawić uszkodzeń poprzez podział komórek. Tak więc początkowo uzasadniony proces podziału komórek, z czasem staje się procesem niekontrolowanym i bezsensownym [8, 9]. Molekuła B17 rozpada się na części pierwsze tylko i wyłącznie w wyniku działania enzymu zwanego glukozydazą [8, 9].

C20H27NO11 2 C6H12O6 C6H5CHO HCN

Schemat 1. Rozpad cząsteczki amigdaliny pod wpływem enzymu glukozydazy [8]

Wtedy ta nieszkodliwa molekuła cukru staje się dla komórek trucizną. Wewnątrz komórki nowotworowej uwalnia rodnik cyjanowy w postaci HCN – cyjanowodoru (in. kwasu pruskiego) oraz aldehyd benzoesowy (C7H6O). Obie substancje są bardzo silnymi truciznami i współdziałając ze sobą niszczą komórkę nowotworową [9, 10].

Występuje w owocach i wielu roślinach należących do rodziny Rosaceae, takich jak: P. persica (brzoskwinia), P. armeniaca (morela), P. Amygdalus var. Amara (gorzkie migdały); również można ją znaleźć w Kora Prunus africana (Pigwa) [11], która jest czasem (niesłusznie) nazywana gorzkim migdałem. Naturalne amigdalina jest prawoskrętna (R) [12]. Natomiast neo-amigdalina jest formą nieaktywną izomeru (S) i nie występuje w przyrodzie. Iso-amigdalina (ryc. 3) jest mieszaniną epimerów R i S-amigdaliny [13].

Termin „Letrile” (ryc. 4) jest skrótem od formy lewoskrętnej amigdaliny i mandelonitrilu, występuje jako oczyszczona forma amigdaliny [4, 6, 14]. Skład chemiczny letrile (D-mandelonitril-S,S-glukozyd) został opatentowany w USA, i jest to półsyntetyczna pochodna amigdaliny, różniąca się od letrile/amigdaliny produkowanej przez meksykańską firmę farmaceutyczną (D-mandelonitril-ß-glukozyd; ryc. 5), która jest uzyskiwana z mielonej pestki moreli [4, 7].

Zarys historyczny leczenia chorób nowotworowych witaminą B17 i jej wpływ na organizm ludzki

W Rosji w 1845 roku próbowanowłączyć do leczenia chorób nowotworowych, a jej pierwsze odnotowane użycie w USA sięga roku 1920. W 1950 r. opisano jej rzekome nietoksyczne działanie w postać dożylnej amigdaliny. Wyniki analizy przeprowadzone przez National Cancer Institute (NCI) na oczyszczonej amigdalinie podawanej doustne i wstrzykiwanej, która jest produkowana przez Cyto-Pharma w Meksyku, są niezgodne z amerykańskimi standardami produktów wykorzystywanych w przemyśle farmaceutycznym [15]. Inne analizy wykazały obecność zanieczyszczeń w obu formach suplementów letril: iniekcyjnych i doustnych [16]. Mimo tych obaw, wielu Amerykanów nadal stosuje letril, to przyczyniło się, że NCI postanowiło zbadać jego skuteczność. Wyniki ich badań wykazały aktywność przeciwnowotworową: spośród 22 przypadków, u 6 pacjentów odnotowano pozytywną reakcję na letril [17]. W 1979 roku Food and Drug Administration (FDA) stwierdziło, że produkty zawierające letriltoksyczne i nieskuteczne, a sam lek w konsekwencji został zakazany [18]. W 1980 roku w 23 stanach USA zalegalizowano jego wykorzystanie w leczeniu chorób nowotworowych [19, 20]. W 1980 roku przeprowadzono dwa badania kliniczne sponsorowane przez NCI z aprobatą FDA, a ich wyniki sugerują, że letril nie posiada skutecznego działania w chorobach nowotworowych. W 1987 roku, sędzia Bohanon wydał rozporządzenie, że importowanie letrilu do USA jest nielegalne [21]. Od tamtej pory letril został zakazany w USA, jak i w Europie [22]. W Wielkiej Brytanii, substancje te są uważane za „lekarstwo” i mogą być przepisywane z medycznym nadzorem. Niemniej jednak, letril nadal wytwarzany jest i podawany jako lek przeciwnowotworowy, głównie w Meksyku [23]. Terapia letrilem jest zwykle stosowana razem z konwencjonalnym leczeniem nowotworów lub w połączeniu z innymi niekonwencjonalnymi metodami, takimi jak: terapia metaboliczna, terapia moczem, terapia przy wykorzystaniu odpowiedniej diety [24].

Badania in vivo amigdaliny i jej aktywność przeciwnowotworowa

Wszystkie rodzaje badań na ludziach zostały zgromadzone jako dane przy zastosowaniu letrilu w terapii przeciwnowotworowej. Badania nad letrilem w dowolnej postaci, takiej jak suplementy doustne lub pozajelitowe (dożylne lub domięśniowe) zostały uwzględnione w analizie danych. Letril jest stosowany w połączeniu z innymi terapiami, takimi jak „terapia metaboliczna”. Są również doniesienia o użyciu w letrilu w leczeniu skojarzeniowym z innymi lekami. Badania in vitro na zwierzętach zostały wyłączone. Wyniki badań odnośnie witaminy B17 zostały zebrane w powyższych tabelach nr 1 i 2. Zbiór danych powstał na podstawie publikacji z baz: Amed, CINHAL oraz EMBASE i MEDLINE, PubMed.

W artykule przedstawiamy kluczowe dane, które zostały wyodrębnione zgodnie z ustalonymi wcześniej kryteriami: pacjent, wiek, płeć i diagnoza, rodzaj interwencji i dawkowanie, charakter działań niepożądanych w zastosowanym leczeniu witaminą B17, poziom cyjanku we krwi, znaczące zmiany w moczu – wystąpienie cyjanku [35].

Predyspozycje genetyczne, zmniejszone zdolności do detoksykacji HCN (cyjanku) u pacjentów, może powodować wzrost zatrucia się witaminą B17 [36]. Niepożądana reakcja po spożyciu letrilu może być również związana z przedawkowaniem lub z jakością produktu dostępnego w sprzedaży. Preparaty, których pochodzenie jest wątpliwe (ze względu na: przechowywanie, pochodzenie roślin), mogą być mutagenne [11] lub mogą zawierać bakterie [7], ewentualnie inne zanieczyszczenia [8]. Inne z kolei preparaty mogą zawierać tylko mandelonitril glukuronidowy lub różne stężenia z amigdaliny i iso-amigdaliny lub nie zawierają glukuronidu [4].

Dwie teorie dowodzą, że rhodazia (jest enzymem mitochondrialnym), który detoksykuje cyjanek (CN-), przekształcając go w tiocyjanian (SCN-)) w komórkach nowotworowych ma nieprawidłowy poziom β-glukuronidazy i β-glukozydazy. Rhodanaza enzymu jest odpowiedzialna za przyswajanie Laetrilu i amigdaliny przez organizm [37]. Miałoby to mieć wpływ na działanie blokujące rozwój komórek nowotworowych, a nie komórek zdrowych. Jednak nie ma dowodów eksperymentalnych na to, że komórki nowotworowe i zdrowe są rozróżniane przez rhodaneze enzymu [38]. Wysokie poziomy β-glukuronidazy odnotowano w tkance, w surowicy krwi i w moczu u pacjentów z rakiem [39, 40]. Leki takie jak: 1-mandelonitril glukuronianu, mają za zadanie selektywnie uwolnić cyjanek do tkanek nowotworowych [41]. Kolejna teoria odnosi się do raka jako zaburzenia metabolicznego. W związku z tym zaproponowano tezę, że rak rozwija się w wyniku niedoboru witaminy B17 [42]. Chociaż niektóre badania sugerują korzystny wpływ witaminy w leczeniu raka [43]. Czwarta teoria sugeruje, że cyjanek prowadzi do zwiększenia zawartości kwasu w komórkach rakowych, oraz że przez lizosomy jest uwalniana zawartość enzymów, co powoduje śmierć komórki nowotworowej. Cyjanek może zabijać komórki nowotworowe poprzez dyfuzję przez błonę komórkową i hamować pracę mitochondrium komórki [44]. Może to być wykorzystane do poprawy efektu radioterapii [45]. Jednakże jego aktywność cytotoksyczna może mieć również wpływ na zdrowe komórki [46]. Teorie promowane przez producenta letrilu (CPW-Rahlstedt) twierdzą, że letril powstaje w organizmie po podaniu amigdaliny. Zgodnie z tą teorią amigdalina przekształca się w wątrobie i w nerkach do glukozy i mandelonitrilu, które następnie w połączeniu z kwasem glukuronowym tworzą letril. Nie ma to dowodów doświadczalnych, które by potwierdziły tę teorię [11, 13, 45].

Przegląd ma kilka ograniczeń. Jakość i brak dokładnych danych ogranicza rozstrzygający charakter ustaleń. Badania, które zostały połączone w tej analizie były zróżnicowane metodologiczne oraz związane z różnymi formami nowotworów z różnej etiologii [46].

PODSUMOWANIE

Podsumowując należy podkreślić, że nie ma wiarygodnych dowodów odnośnie skuteczności letrilu oraz są znaczne wątpliwości co do jego bezpieczeństwa w leczeniu. Bilans ryzyka i korzyści letrilu jako leku na raka jest niekorzystny. Na podstawie zebranej literatury, zastosowanie witaminy B17 w leczeniu onkologicznym nie ma racjonalnego uzasadnienia.

PIŚMIENNICTWO

1. Gibbs M. Networking topics for palliative care. Pharm J., 2004;273(7320):539.

2. Schmidt K, Ernst E. Assessing websites on complementary and alternative medicine for cancer. Ann Oncol. 2004;15:733–742.

3. Holland JC. Why patients seek unproven cancer remedies: a psychological perspective. CA Cancer J Clin. 1982;32(1):10–14.

4. Fenselau C, Pallante S, Batzinger RP et al. Mandelonitrile beta-glucuronide: synthesis and characterization. Science. 1977;198(4317):625–627.

5. Bruneton J. Pharmacognosy. Paris: Intercept, 1999.

6. Dorr RT, Paxinos J, The current status of laetrile. Ann Intern Med. 1978;89(3):389–397.

7. Cassileth BR, Deng G, Complementary and alternative therapies for cancer. Oncologist. 2004;9(1):80–89.

8. Naturalne leczenie. Dostęp: http://www.vismaya-maitreya.pl/naturalne_leczenie (dostęp: 21.05.2016).

9. Uberhuber E, Witaminy – tak czy nie?. Warszawa: Nowe Spojrzenia, Warszawa 2015.

10. Gurib-Fakim A, Brendler T. Medicinal and aromatic plants of Indian Ocean islands. Stuttgart: Medpharm; 2004.

11. Kwon HY, Hong SP, Hahn DH, Kim JH, Apoptosis induction of Persicae Semen extract in human promyelocytic leukemia (HL-60) cells. Arch Pharm Res. 2003;26(2):157–161.

12. Turczan JW, Medwick T, Plank W. Cyanogenetic glycosides. J Assoc Off Anal Chem. 1978;61:192–207.

13. Fukuda T, Mukainaka T, Tokuda H et al. Antitumor promoting effect of glycosides from Prunus persica seeds. Biol Pharm Bull. 2003;26(2):271–273.

14. Howard-Ruben J, Miller NJ. Unproven methods of cancer management. Part II: current trends and implications for patient care. Oncol Nurs Forum. 1984;11(1):67–73.

15. Davignon JP, Trissel LA, Kleinman LM, Pharmaceutical assessment of amygdalin (laetrile) products. CancerTreat Rep. 1978;62(1):99–104.

16. Dorr RT, Paxinos J.The current status of laetrile. Ann Intern Med. 1978;89(3):389–397.

17. Herbert V. Laetrile: the cult of cyanide. Promoting poison for profit, Am J Clin Nutr. 1979;32:1121–1158.

18. Putzel M. The Associated Press. 1979.

19. Curran WJ. Law-medicine notes. Laetrile for the terminally ill: Supreme Court stops the nonsense. N Engl J Med. 1980;302(11):619–621.

20. Unproven methods of cancer management. Laetrile, CA Cancer J Clin. 1991;41(3):187–192.

21. Meijer EL. Sale over the Internet of substances for human consumption which are regarded as harmful in America. OJ C151E, 22.5.2001.

22. Carter JH, McLafferty MA, Goldman P. Role of the gastrointestinal microflora in amygdalin (laetrile)-induced cyanide toxicity. Biochem Pharmacol. 1980;29(3):301–304.

23. Questionable cancer practices in Tijuana and other Mexican border clinics. CA Cancer J Clin. 1991;41(5):310–319.

24. Moertel CG, Fleming TR, Rubin J et al. A clinical trial of amygdalin (laetrile) in the treatment of human cancer. N Engl J Med. 1982;306(4):201–206.

25. Helvie CO, Cayce CT. Alternative treatment for lung cancer and irregular heartbeat: two case studies. Alternate Health Pract. 1997;3(3):185–194.

26. Quackery PP. South Med J. 1992;85(2):1264.

27. Ames MM, Moyer TP, Kovach JS et al. Pharmacology of amygdalin (laetrile) in cancer patients. Cancer Chemother Pharmacol. 1981;6(1):51–57.

28. Campbell DR, Mason WF, Standen JR. Renal arteriography in von Hippel-Lindau disease. J Can Assoc Radiol. 1978;29(4):243–246.

29. Peterson RG, Rumack BH. Laetrile and pregnancy. Clin Toxicol. 1979;15(2):181–184.

30. Ames MM, Kovach JS, Flora KP, Initial pharmacologic studies of amygdalin (laetrile) in man. Res Commun Chem Pathol Pharmacol. 1978;22(1):175–185.

31. Reactions to “laetrilomania”. N Engl J Med. 1977;297(4):218–221.

32. Crippen DW, Veatch RM. Laetrile: cancer cure or quack remedy? Hastings Cent Rep. 1976;6(6):18–20.

33. Leor R, Michaeli J, Brezis M, Stessman J. Laetrile intoxication and hepatic necrosis: a possible association. South J Med. 1986;79(2):259–260.

34. Beamer WC, Shealy RM, Prough DS. Acute cyanide poisoning from laetrile ingestion. Ann Emerg Med. 1983;12(7):449–451.

35. Moertel CG, Ames MM, Kovach JS et al. Pharmacologic and toxicological study of amygdalin. JAMA. 1981;245(6):591–594.

36. Calabrese EJ. Conjoint use of laetrile and megadoses of ascorbic acid in cancer treatment: possible side effects. Med Hypotheses. 1979;5(9):995–997.

37. Krebs ET Jr, Krebs ET Sr, Beard HH. The unitarian or trophoblastic thesis of cancer. Med Rec. 1950;163(7):149–174.

38. Gal EM, Fung FH, Greenberg DM. Studies on the biological action of malononitriles, II: distribution of rhodanese (transulfurase) in the tissues of normal and tumor-bearing animals and the effect of malononitriles thereon. Cancer Res. 1952;12:574–579.

39. Conchie J, Findlay J, Levvy GA. Mammalian glycosidases: distribution in the body. Biochem J. 1959;71(2):318–325.

40. Fishman WH. Beta-glucoronidase. Adv Enzymol Relat Subj Bioch. 1955;16:361–409.

41. Biaglow JE, Durand RE. The enhanced radiation response of an in vitro tumour model by cyanide released from hydrolysed amygdalin. Int J Radiat Biol Relat Stud Phys Chem Med. 1978;33(4):397–401.

42. Krebs ET Jr. The nitrilosides (vitamin B17) – their nature, occurrence and metabolic significance antineoplastic vitamin B17. J Appl Nutr. 1970;22:75–86.

43. Donaldson MS. Nutrition and cancer: a review of the evidence for an anti-cancer diet. Nutr J. 2004;3(1):19.

44. Kousparou CA, Epenetos AA, Deonarain MP, Antibody-guided enzyme therapy of cancer producing cyanide results in necrosis of targeted cells. Int J Cancer. 2002;99(1):138–148.

45. Biaglow JE, Durand RE. The enhanced radiation response of an in vitro tumour model by cyanide released from hydrolysed amygdalin. Int J Radiat Biol Relat Stud Phys Chem Med. 1978;33(4):397–401.

46. Milazzo S, Lejeune S, Ernst E. Laetrile for cancer: a systematic review of the clinic evidence, Support Care Cancer. 2007;15:583–595.

Adres do korespondencji:

Agata Kozioł

Zakład Chemii Bioorganicznej

Wydział Chemiczny, Politechnika Wrocławska

ul. Wybrzeże Wyspiańskiego 27, 50-370 Wrocław

e-mail: agata.koziol@pwr.wroc.pl

tel. 071 321 11 54

Nadesłano: 29.12.2016

Zaakceptowano: 2.05.2017

Arleta Tyszkiewicz, Agata Kozioł, Anna Felińczak i wsp.

Rycina 1. R-amygdalina (C20H27NO11)

Źródło: opracowanie własne

Zyanid – (KCN-cyjanek); Benzaldehyd- aldehyd benzoesowy (C7H6O); Zucker – cukier (C6H12O6 – glukoza)

Rycina 2. Skład witaminy B17 [8]

Znaczenie witaminy B17 w leczeniu chorób nowotworowych – praca przeglądowa

Rycina 3. Isoamygdaline (C20H27NO11)

Źródło: opracowanie własne

Rycina 4. D-mendelonitril-β-glukuronid (C14H15NO7)

Źródło: opracowanie własne

Rycina 5. D-mendelonitril-β-glukozyd

Źródło: opracowanie własne

Arleta Tyszkiewicz, Agata Kozioł, Anna Felińczak i wsp.

Znaczenie witaminy B17 w leczeniu chorób nowotworowych – praca przeglądowa

Tabela 1 Wyniki badań klinicznych w leczeniu raka za pomocą Letrilu (witamina B17)

Pierwszy autor (rok)

Zakres badań i następstwa

Wielkość próbki

Opis pacjenta

Nazwa i rodzaj interwencji

Dawkowanie

Czas trwania

Wynik wstępny

Wynik główny

Działania niepożądane (n)

Maksymalne stężenie HCN zgłaszane we krwi

Moertel (1981) [25]

Pobrano niesąsiadujące próbki

6

Dowolny typ raka

L-Mandelonitrite-ß-D-glukuronizid-6-ß-glukozid

Niska dawka = 6g/dzień

21 dni

Toksyczność

Zdarzenia niepożądane (1) Nieznaczny wzrost poziomu tiocyjanianu w osoczu

Nudności, wymioty, zawroty głowy, ból głowy, ociężałość

2.01 μg/ml

Brak wcześniejszego leczenia wit. B17

 

 

 

 

 

 

 

Próbki dobrane losowo

Wiek pacjenta – brak danych

Doustne i dożylne

Wysoka dawka = 7,5 g/dzień

 

Farmakologia

Brak wydalania cyjanku w moczu

 

 

 

 

 

Nie podano

 

Nie stwierdzono istotnych zmian w wydalaniu tiocyjanianu w moczu

 

 

Ames (1981) [26]

Pobrano niesąsiadujące próbki

6

Dowolny typ raka

L-Mandelonitrite-ß-D-glukuronizid-6-ß-glukoide

Brak danych

Brak danych

Toksyczność

Zdarzenia niepożądane (1)

Objawy zatrucia cyjankiem

2.1 μg/ml

Brak wcześniejszego leczenia wit. B17

 

 

 

 

 

 

 

Próbki dobrane losowo

Wiek pacjenta – brak danych

Doustne i dożylne

 

 

Farmakologia

Nie wykryto amigdaliny w próbkach osocza

 

 

 

 

 

 

 

Brak wydalania amigdaliny w moczu

 

 

Moertel (1982) [27]

Pobrano niesąsiadujące próbki

178

Dowolny typ raka

L-Mandelonitrite-ß-D-glukuronizid-6-ß-glukozid

Niska dawka = 6g/dzień

Brak danych

Toksyczność

Zdarzenia niepożądane (2)

Zmieniony poziom świadomości (1), duszność, nudności, wymioty, bóle głowy, zawroty głowy i objawy skórne (1)

3.1 μg/ml

Brak wcześniejszego leczenia wit. B17

 

 

 

 

 

 

 

Próbki dobrane losowo

Mediana wieku=57

Doustne i dożylne

Wysoka dawka = 9 g/dzień

 

Reakcja guza

Reakcja częściowa (1)

 

3.5 μg/ml

 

 

 

 

Warunki ogólne

Korzyści symptomatyczne (30,6)

 

3.7 μg/ml

CPW-Rahlstedt (1995)

Pobrano sąsiadujące próbki

47

Dowolny typ raka

Witamina B17

3–12 g/dziennie

Średnio ٣٧.٣ dni

Reakcja guza

Reakcja całkowita (2)

Podrażnienia żylne (7), zawroty głowy (2), wypieki (1), nudności (1), bóle brzucha, wzdęcia (1), gorączka (1)

Brak danych

Brak danych

Średnia wieku = ٥٥,٦

Dożylnie

 

 

 

Reakcja częściowa (6)

 

 

 

 

 

 

 

Choroba stabilna (15)

 

 

 

 

 

 

 

Choroba postępującą (9)

 

 

Cancer commission (1953) [28]

Pobrano sąsiadujące próbki

44

Dowolny typ raka

Laetrile

Brak danych

Brak danych

Toksyczność

Zdarzenia niepożądane (13)

Brak danych

Brak danych

 

 

 

 

Warunki ogólne

Poprawa objawów (22)

 

 

6 miesięcy

Wiek pacjenta – brak danych

Brak danych

Brak danych

Brak danych

Reakcja guza

Reakcja całkowita (1)

 

 

 

 

 

 

 

Choroba stabilna (6)

 

 

 

 

 

 

 

Choroba postępującą (18)

 

 

Tabela 2 Wyniki najlepszych osiągnięć w leczeniu raka za pomocą Letrilu (witamina B17)

Pierwszy autor (rok)

Zakres badań i następstwa

Wielkość próbki

Opis pacjenta

Nazwa i rodzaj interwencji

Dawkowanie

Czas trwania

Wynik główny

Zgłoszone działania niepożądane (n)

Zbadane maksymalne stężenie cyjanku we krwi

Guidetti (1955) [29]

Najlepsze przypadki

Brak danych

Rak okrężnicy, odbytnicy, szyjki macicy, piersi, płuc

Laetrile

Do 250 mg glukuronizid w roztworze 20 ml.

Leczenie 24h przez 3 dni

Regresja nowotworów (Brak danych)

Wysoka temperatura, dreszcze, pocenie się, gorączka, pieczenie, uczucie dyskomfortu ciała (Brak danych)

Nie zanotowano

Brak danych

 

 

Gaza, tampony nasączone roztworem laetrile

 

 

 

 

 

Navarro (1957) [30]

Najlepsze przypadki

14

Dowolny typ raka

Laetrile

Średnio = ٢ g laetrile+١.٩ g BG

Brak danych

Reakcja całkowita (1)

Wymioty (1), gorączka (2)

Nie zanotowano

Brak danych

 

Średnia wieku ١٣ pacjentów = ٤٢,٥

Zabiegi Jonoforezy

 

 

Reakcja częściowa (5)

 

 

 

 

 

 

 

 

Redukcja zapachu (3)

 

 

Tasca (1959) [31]

Najlepsze przypadki

21

Dowolny typ raka

L-Mandelonitrile-β-glikuronozid

Średnia dla ٢٠ pacjentów = ١,٨٣ g

Brak danych

Reakcja częściowa (9)

Nudności (5), krwawienie (2), żółtaczka (2), miejscowo ból po wstrzyknięciu (2)

Nie zanotowano

 

Brak danych

 

Brak wcześniejszego leczenia innymi metodami

Dożylne i miejscowo kompres u niektórych pacjentów

 

 

Choroba stabilna (3)

 

 

 

 

 

Średnia wieku ٢٠ pacjentów = ٤٨,٧

 

 

 

 

 

 

Navarro (1964) [32]

Najlepsze przypadki

5

Dowolny typ raka

Laetrile

Średnia dla ٤ pacjentów = ٢٣,١ g

Średnia dla ٣ pacjentów = ٦٢,٣ dni

Reakcja całkowita (2)

Brak objawów

Nie zanotowano

 

14 miesięcy

 

Średnia wieku = ٤٠,٦

Jonoforeza dożylnie

 

 

 

 

 

 

Średnio ٤ pacjentów

 

 

 

 

 

 

 

 

Navarro (1964) [33]

Najlepsze przypadki

9

Adenocarcinoma, choroba Hodgkina, rak płuc, nerek, krwi, żołądka

Laetrile

Średnia dla ٨ osób = ٣,١١ g (w zakresie od ٢-١٥ g)

Brak danych

Reakcja całkowita (1)

Świąd (١) Żółtaczka (١)

Nie zanotowano

 

Brak danych dla wszystkich pacjentów

 

 

Dożylnie

 

 

Reakcja częściowa (4)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ulga w bólu (7)

 

 

Morrone (1962) [34]

Najlepsze przypadki

10

Średnia wieku = ٤٩,٤

L-Mandelonitrile-β-glikuronozid

Średnia = ٤٦,٢ g

Średnie = ١٧,٥ tygodni

Reakcja częściowa (8)

Spadek ciśnienia tętniczego wywołanego szokiem (1)

Nie zanotowano

 

Brak danych

 

Choroba Hodgkina, rak piersi, płuc, prostaty, trzustki i otrzewnej

Dożylnie

 

 

Ulga w bólu (10)

 

Nie zanotowano

 

 

 

Średnia wieku = 44

 

 

 

Redukcja smrodu (1)

 

 

Źródło: [46]

Arleta Tyszkiewicz, Agata Kozioł, Anna Felińczak i wsp.

Znaczenie witaminy B17 w leczeniu chorób nowotworowych – praca przeglądowa

Arleta Tyszkiewicz, Agata Kozioł, Anna Felińczak i wsp.